Casas Baratas.
Si vivías nas Casas Baratas tiñas moitas posibilidades de rematar enganchado a algunha droga, morto por unha sobredose, do sida ou da hepatite. Casos de ter recibido un tiro ou uns navallazos tamén había algún, pero estas circunstancias eran menos probables entre as posibles causas de defunción nunha barriada na que, o máis raro era, alomenos entre os varóns, morrer de vello.
Ainda que todo era posible naquel barrio. Por exemplo, quén ía pensar que de aquel abiente puidera ter saído un cura? Pois ahí tedes ao Marcelo, do terceiro bloque, cuarto dereita, que din que anda agora por Roma ou por Madrid, codeándose coa alta xerarquía eclesiástica, cos xerifaltes de Deus. Quén o ía dicir! O Marcelo cura! Co que corría atrás das rapazas na escola para levantarlles as saias!
Tamén era raro que quen lograba sair de alí voltara xamais. Bueno, o Marcelo ven de cando en vez a visitar aos seus pais e á súa irmá, que ten unha chea de fillos e un home trapichero, que se ve que Deus reparte os pláns dun xeito tan aleatorio, que moitas veces resulta cruel. Pero claro, o Marcelo é cura e, qué exemplo de caridade estaría a predicar se deixara abandoada á sorte á súa propia sangue?
En cambio está o caso do rapaz aquel… o fillo do Patús, o fontaneiro, ese que estudiara para químico, creo. Xa na escola era un máquina, e fora dos poucos que a sacaran de corrido, sen repetir ningún curso e con notazas, polo que lle deran unha beca para facer o bacharelato nun instituto do centro. E no instituto, pois tamén estudou becado, e de alí saeu directo para unha desas universidades americanas que saen nas películas, todo por mor de ter sido seleccionado por unha fundación de non sei qué axuda ao desenrrolo ou lerias desas. O fillo do Patús xa nunca voltou, normal, Quén ía voltar a este barrio de merda podendo vivir en Brooklin ou en Harlem ou no puto Bronx?
Pero raro, raro, foi o de Fredi, do bloque un. Fredi era parente dos «Claveles» que, segundo contaba Aurelio «O Xitano», toda unha autoridade no que é a historia das Casas Baratas que xa vivía alí cando todo aquelo era un descampado, aquela familia era unha das primeiras en terse asentado naquela zona – Cando chegaron as palas eles xa estaban aquí- dicía, -vivían en dúas chabolas feitas de bloques e chapa, e buscaban vida tratando con chatarra e calquera cousa que pudera encher a pota.- Eso debía ser aló por finais dos sesenta ou principios dos setenta.
Pois ben, o Fredi non só sacou a EGB e o BUP, ademáis, ao rematar o instituto, presentouse ás oposicións para «madero» e sacounas. Seica estivo unha tempada destinado no País Vasco, nos tempos nos que a ETA cortaba o bacallao e, non sei si por escapar de alí ou por propia vocación, sigueu a estudiar ata sacar unha praza de inspector. Un tipo das Casas Baratas inspector da policía! Manda truco coas ironías que ten esta puta vida!
Foi entón cando, en troques de buscar un destino tranquilo nunha comisaría do centro, un posto cómodo no que traballar pouco, casarse, engordar e ver criarse a dous ou tres «churumbeles», voltou ao barrio para ocupar unha praza na comisaría do río, a máis achegada ás Casas Baratas e a máis fodida de toda a cidade.
Durante uns anos forxouse, entre as mafias que operaban pola zona, fama de home recto, incorruptible, unha persoa de principios inquebrantables, implacable, pero xusto e xeneroso con aqueles que, alleos á ambición, caían no crime máis por motivos de necesidade. Naquela época o Fredi acostumaba a pasear polo barrio, case a diario, para visitar aos vellos que ainda vivían no mesmo piso no que él se criara na rúa Xílgaro. Incluso, algúns días, podías atopalo no Bar Mercurio, onde gustaba de botar unha partida ao subastado con algúns vellos amigos do barrio e onde, ademáis participaba na peña de quinielistas e xogaba á lotería.
Debeu ser mediados os noventa cando a cousa se fodeu por culpa dun incidente que sucedeu durante un atraco á sucursal da caixa de aforros que había na Praza de Castela, agora hai un supermermercado. A uns rapaces do barrio non se lles ocorreu mellor cousa que atracar aquela oficina de merda o día no que os xubilados acudían a cobrar as súas pensións, que daquela era cada primeiro de mes. Os fenómenos elixiron a data porque pensaron que era o día no que máis cartos habería, ou eu que sei que se lles meteu na cabeza. Total, que cando entraron armados cunha recortada e unha vella Star do 9 curto que lles vendera un chulo de putas portugués, as cabezas cubertas con pasamontañas, e ameazaron aos caixeiros, algúns dos xubilados, bravos e afeitos a non deixarse acolloar como eran naquela zona, arrepuxéronselles, e os moi babecos xa non souberon que facer. Ao máis vello deles, o «Beibe», un ionqui que xa tiña antecedentes por atracar algunha gasolineira e tendas pequenas, e que era imán do «Apache», un coñecido traficante de medio rango, ao verse naquela enleada que ameazaba con rematar mal, fóiselle a «ola» e liouse a pegar tiros ao aire para poñer orde naquela desbandada da terceira idade, co cal, nun intre, os inexpertos malfeitores, atopáronse metidos nun atraco con reféns coma os das películas.
Alí acudeu toda a comisaría do río, co Fredi á fronte, cortaron as rúas da contorna e tentaron convencer aos delincuentes de que se entregaran e de que aquelo non podía ter máis arranxo que ese, pero os tipos que nin «pa Dios», pediron un coche para escapar e paso franco, ameazando con que ían a executar un refén por cada hora que botaran dentro.
Pasou unha hora e nada, pasaron dúas, tres… Contra as dúas da tarde pediron pizzas e ofrecéronse a liberar algúns reféns. A «pasma» aceptou e cando se ía producir o intercambio, un dos secuestradores, que a esas alturas estaba xa cagado co medo, tentou aproveitar o momento e, cando saía cos cinco reféns que acordaran ceibar, tirou coa recortada que levaba e botou a correr cara a liña policial coas máns en alto e berrando que se ía entregar e que non lle dispararan. O «Beibe», ao tal ver, toleou e escomenzou a dispararlle mentres berraba -Toma cabrón! por fillo de puta!- de maneira que á policía non lle quedou outra que abatilo e o tipo morreu unhas horas máis tarde a causa dos disparos que recibira.
O caso rematou ahí pero, despois duns días, comezou a correr polo barrio o murmurio de que o «Apache» responsabilizaba a Fredi do que lle ocorrera ao seu irmán e que tiña xurado que o ía pagar «por mis cojones». Fredi non lle deu moita importancia ás ameazas, coñecía ao tipo ben, e estaba máis preto de rematar detido en calquera momento polas súas actividades no tráfego de drogas, que de ser quen de achegarse a él para tentar facerlle nada. Ainda así, os seus amigos da partida de cartas do Bar Mercurio advertírolle que andivera con coidado pois, o fulano aquel, tiña fama de ser moi mal bicho e, ademáis, de contar con máis recursos dos que a policía imaxinaba.
Ainda que tomou medidas, tanto a nivel policial coma a nivel persoal, as pescudas non parecían indicar que o tal «Apache», de nome Xerónimo Negro Valverde, pudera supoñer unha verdadeira ameaza. Ainda así e todo, Fredi empezou a acudir á partida sempre armado, as patrullas pola urbanización onde residía fixéronse inusualmente frecuentes e a vixiancia sobre o entorno do delincuente incrementouse de maneira notable.
Pasaron semanas sen que se produciran máis novedades que a acumulación de datos e testemuñas que permitían ter ao «Apache» e á súa banda máis controlados do que nunca estiveran de xeito que, pola comisaría extendeuse a opinión de que máis cedo que tarde, calquera paso en falso da organización, conduciría á detención das súas estructuras principais e do seu líder.
Un martes de novembro, escuro e chumbeiro, mentres o Fredi remataba certos papeleos na comisaría antes de marchar a xantar, o comisario chamouno ao seu despacho, pideulle que se sentara e comunicoulle que acababa de recibir unha chamada da comisaría da policía local na que lle informaran do intento de secuestro do seu fillo. Xusto ao sair do colexio para tomar o autobús escolar que os levaba para a casa, uns tipos nun BMW tentaran facerse con él na parada, e só a intervención dun policía local que ordeaba o intenso tráfego na zona a esa hora, pudo evitar que os delincuentes lograran o seu obxectivo. A muller de Fredi xa fora avisada e nese momento estaba sendo trasladada, xunto co neno, cara á comisaría para tomarlle derclaración.
Logo das primeiras pescudas, a matrícula do coche foi relacionada cun individuo que aparecía repetidamente vinculado coas actividades do «Apache» e a súa banda. A pesar de todo o rebumbio e do susto que o acontecido supuxo, o Fredi amosouse inusólitamente tranquilo toda a tarde, e incluso semellaba resignado cando o comisario lle comunicou que, dadas as circunstancias, era preceptivo poñer o caso en mans de outros compañeiros que tiveran a menor vinculación posible con él e a súa familia.
A eso das cinco da tarde Fredi, a súa dona e o neno saíron da comisaría e dirixíronse ao domicilio familiar. Ao chegar xa había unha patrulla apostada diante do adosado no que residían, nunha urbanización a escasos dous kilómetros das Casas Baratas. Unha vez na casa, logo de asegurarse de que a muller e o fillo quedaban tranquilos e protexidos, Fredi comunicoulle á súa esposa e aos axentes encargados da vixiancia que ía ir a visitar aos pais, non quería que se enteraran de todo por outro nin polos medios de comunicación. Ata aquí todo normal.
Fredi colleu o coche de Fátima, a súa esposa, poi o seu era moi coñecido no barrio e, en troques de dirixirse á casa dos seus pais, conduxo ata o poígono industrial da Raposeira, ao outro lado do río, onde había un bar de mala morte que aparecera nas investigacións coma punto de reunión de membros do clan do «Apache». Cando chegou e entrou no bar pudo comprobar coma o xesto de algúns dos presentes mudou, adquirindo un matiz de entre medo e odio que os delataba. Fredi non se andou con ostias. Dirixeuse á mesa na que estaban sentados aqueles que parecían dirixir o cotarro. Sen deixar sitio á menor dúbida avisoulles de que lle ían a dicir onde podería atopar ao «Apache», ao que un dos presentes, un guedelludo cun deses «piercings» que poñen no nariz, respostou cunha gargallada finxida e desasosegada. Ante a incredulidade dos presentes, o Fredi foise a él, botoulle man ao aro metálico do nariz e, sen vacilación, arrincoullo. Un tipo achegouse por detrás coa intención de acuchillar ao policía cunha navalla que portaba pero éste, cun aceno fío coma o metal nos ollos, quitou unha arma e, sen dubidar nin un instante, descargoulle un tiro no medio da fronte que o fixo desprazarse dous metros hacia atrás nunha caída definitiva. Fredi, fora de sí, ofreceulle balas a todos aqueles que estiveran interesados en recibilas, e de novo dirixiuse ao das guedellas repetíndolle a súa esixencia que remarcou con dous culatazos da arma na cachola do individuo.
Para entón, a maioría dos presentes no bar, xa optaran por fuxir de alí, e os que ficaran permanecían abraiados e coas máns en alto sen saber moi ben como reaccionar. Entre eles unha rapaza morena berroulle ao Fredi – non lle pegues máis, fillo de puta!- obtendo coma resposta un tiro nun xeonllo que a fixo cair ao chan onde se retorceu de dor coma unha miñoca. Ante esto, o tipo duro que sostiña o nariz coas mans cheas de mocos, sangue e bágoas, pronunciou as palabras – na Dama Rosa ! está na Dama Rosa !-
Sen mirar atrás Fredi saeu do bar, non se vía unha alma nas inmediacións, subeu ao Peugeot da Fátima, e saeu a toda ostia hacia o «puticlub» indicado, un local nas aforas da cidade, a uns catro kilómetros pola carretera de Madrid. Mentres conducía tivo tempo de recargar a arma e de asegurarse de que levaba outros dous cargadores nos petos da zamarra, tamén de que o pequeno revolver que levaba na funda da canela estaba en disposición de ser usado.
Cando chegou ao aparcamento da Dama Rosa estaban agardando por él, eran catro ou cinco tipos que o recibiron cunha chuvia de tiros dende as fiestras do edificio. Fredi fixo un derrape e deixou o vehículo disposto a xeito de parapeto, botouse fora e colocouse ao lado da roda esquerda do coche. Tras comprobar as posicións dos tiradores, un por un foron caendo víctimas da furia desbocada do inspector e, por suposto, da súa certeira puntería.
O «Apache», que se escurrira pola parte de atrás do edificio, apareceu a toda ostia no estacionamento tentando fuxir nun Mercedes negro, pero o Fredi, coa frialdade de quen non ten intención de facer concesións á piedade, situouse xusto enfrente e fixo varios disparos que alcanzaron ao delincuente no peito, facéndolle perder o control do coche que rematou por estrelarse contra o Peugeot. O policía dirixiuse á porta do conductor do vehículo estrelado, abriuna e, agarrando a aquel tipo polos pelos, arrastrouno fora. Choraba coma un meniño cando Fredi lle descargou o cargador completo na cabeza. Logo buscou nos bolsos de aquel cadaver e colleu un paquete de «Winston» e un acendedor. Cando chegaron as patrullas da policía Fredi fumaba tranquilamente sentado nas escaleiras da entrada do «puticlub». Nunca tiña fumado antes. Pensou que aquel era un vicio que podería asumir.
